Jan Mankes, (Meppel 1889 – Eerbeek 1920)

Jan Mankes was een Nederlands kunstschilder en graficus. Tussen 1905 en 1906 volgde hij een avondopleiding aan de Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag. Hij begon met het schilderen van vogels en nesten in de duinen van Den Haag en omgeving.

Jan liet een oeuvre na van zo’n 150, met name kleine, schilderijen, ongeveer 100 tekeningen en zo’n 50 prenten. In meer dan de helft van zijn werk is de natuur het belangrijkste onderwerp. Daarnaast maakte hij zelfportretten, portretten (met name van zijn vader, zijn moeder en zijn vrouw), stillevens, landschappen en interieurs.

Mankes exposeerde al veel gedurende zijn leven en werd zeer gewaardeerd.

In het begin schilderde hij met name donkerkleurige vogels en later ook veel lichtgekleurde, met name witte, dieren. De kunstverzamelaar Pauwels was zijn mecenas en stuurde hem naast materialen ook vaak bijzondere vogels die hij kon schilderen.

Zijn werk kenmerkt zich met name door een zekere stilte. In 1923 noemt Richard Roland Holst Mankes Hollands meest verstilde schilder. Deze stilte wordt veroorzaakt door evenwichtige composities en ingetogen kleurgebruik, alsmede een nauwelijks zichtbare penseelstreek.

Zijn werk werd onder meer tentoongesteld in het Scheringa Museum voor Realisme en thans in het museum More te Gorssel.

Mankes was erstig ziek en lag veel in bed; wanneer het iets beter ging werkte hij onafgebroken. In 1920 overleed hij op 30 jarige leeftijd aan zijn ziekte.

Info : wikipedia


foto gemaakt door Gouwenaar van een zelfportret uit 1918.